راستش می خواستم  هم از همتون تشکر کنم وهم خداحافظی

چون من یه مدتی ( نمی دونم تا کی ) نمی تونم  آپ کنم .

به هر حال از همتون ممنونم  و از همتون می خوام برام دعا کنید .

سبز باشید و بهاری

خدانگهدار عزیزم

تازه از راه رسیده بودم

پر از غربت سالهایی که با خویش زمزمه می کردم

پر از خستگی هایی که بر دوش می کشیدم

آسمان صاف و بی نهایت بود

و چشمان خسته من پر از حس دلواپسی

جاده ها پر از حس همیشگی

و من خسته تر از آن که انتظاری تازه را تاب بیاورم

در امتداد جاده گام بر می داشتم

طنین گامهای سنگینم

دلواپسی های جاده را تشدید می کرد

به خود نهیب می زدم که شاید این همه انتظار را مقصدی باشد

اما هیچ چیز نبود تا این همه انتظار را نوید دهد

گونه های آسمان پر از سرخی شعرم بود

و جاده ها پر از فریادهای خاموشی که مرا می آزارد

باید می رفتم

به پایان این همه انتظار می رسیدم...

تازه از راه رسیده ام

با کوله باری از عشق...

به دور دست ها می نگرم...

هنوز هم باید رفت

«دوره گردم کهنه قالي ميخرم

کاسه و ظرف سفالي ميخرم

دست دوم جنس عالي ميخرم

گر نداري کوزه خالي ميخرم»

اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهي زد و بغضش شکست.

«اول سال است؛ نان در سفره نيست

بوي نان تازه هوش از ما ربود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

صورتش ديدم که لک برداشته

دست خوش رنگش ترک برداشته

سوختم ديدم که بابا پير بود

بدتر از آن خواهرم دلگير بود

مشکل ما درد نان تنها نبود

شايد آن لحظه خدا با ما نبود

باز آواز درشت دوره گرد

رشته ي انديشه ام را پاره کرد

«دوره گردم کهنه قالي ميخرم

کاسه و ظرف سفالي ميخرم

دست دوم جنس عالي ميخرم

گر نداري کوزه خالي ميخرم»

خواهرم بي روسري بيرون دويد.

آي آقا ! سفره خالي مي خريد

یکی از دوستان عزیز من (هکر جان ) در نظر سنجی نایت اسکین شرکت کرده .

خوشحال میشم به ادرس فوق رفته و به وبلاگشون  امتیاز بدین. 

 با سپاس از شما دوستان  

HAKER

http://night-skin.com/topblog

خوبید ؟ خدارو شکر  

امیدوارم همیشه حالتون خوب باشه و پیشه خونواده هاتون همیشه خوش باشید .

راستش می خواستم منم تو پست روز مادر مثل بقیه یه متن بذارم ولی ....

یادم اوفتاد به زن عموم (مادر پسر عموم که یه ماه پیش فوت کرده بود ) درست ۳ ساله پیش تو همچین روزی عمرشو داد به شما رو خونوادشو برای همیشه تنها گذاشت .

حالا هر سال روز مادر وقتی می خوایم برا مامانم چشن بگیریم مادرم به حرمت  زن عموم اجازه شلوغ بازی رو نمی ده . حقم داره  حتی یه لحظه هم برای تصور کوتاهی هم نمی تونم خودمو جای اونها وای نه ....

به حرمت همه مادرانی که شاید سالای پیش مثل مادرای ما پیش بچه هاشون بودند و این روزو جشن می گرفتند ولی الان نیستند وجای خالیشون  هر لحظه پیداست ..

یه دقیقه سکوت کنیم و تو شادیهای این روز هم کمی به یاد اونها باشیم

خوبید ُ خوشید ُ سلامتید ؟؟؟؟

این شعر و یکی از دوستام برام میل کرده بود . من دیدم خوشگل گفتمتو این پستم بذارم تا همه بتونند بخونند و لذت ببرند.

و اما ...

این شعر رو تقدیم میکنم به همه دوستای خوبم و مخصوصا کسی که این روز ها دلمو شکست ولی با این حال هنوزم  ......

زیر باران خواهم رفت       گفته اش نیک بود

چشم ها را باید شست      زیر باران باید رفت

و هم اینک دل من     زیر باران به صفای قدم عشق نم نمک می گرید

به کدامین سو می کشانی از سر خیر

من بیچاره ی درمانده در این مخمصه ی بی کران می مانم

 سادگی را می ستانم از در غیب ،چه می دانی که من عاشق ترم یا نه؟

که سعادت به دل من تابیده و بیدار شدم

بیداری من هم اینک می تواند لایق احساس بی آلایش زیبای تو باشد انگار

و سر انجام نفس هر دم به شوق دیدار روی تو می آید

و منم که در این راحتی هستی خود می گریم

می ستانم عشق را ، نفسی تازه کنید

دل در اندازه کنید

و بدانید که من شاعری بی هم و غم

می ستاند عشق را از زندگانی

می ستاند نفس تازگی روح را ، از صدای پر مرغان اساطیر

که گشودند بال خود را به رهایی

و منم همان عاشق ساده    عاشق هستی نادر

عاشق قطره قطره ی باران

و دلم می گوید چشم ها شسته شده    زیر باران رفتم

دل من مانده در دریای حسرت باز هم می گرید

و خودم از سر ذوق می گویم :

این منم صادق ساده   که در دریای بی کران می گریم

و به زیبایی احساس باران دل خود می گویم

می گریم و می گریم تا آخر عمر می گریم

چه ناجوان مردانه سپري شدن روزهاي كه فارق از دنيا مستانه مي

دويديم و قاه قاه خنده هايمان آهنگ بي كلام كوي برزن مي شد .

چه زيبا بود خنده هاي از ته دل ، گريه هاي بي بهانه ، ...

چه خوش بود لحظه هاي با هم بودن و در كنار هم  ، هم بازي بودن ها ..

چه آهنگين صداي هياهمي بي وقفه ..

چه پاك اشك هاي كودكانه ...

وچه استوار دوستي هاي صادقانه ...

بزرك بود اما صادقانه دعاهاي كودكانه مان

                              كوچك بود اما لبريز از عشق قلب كوچكمان

وچه زود زمانه دست غم را در دستانمان نهاد

 و روزگار بار سنگين زندگي را

به راستي به كدامين گناه  ؟؟؟؟

شايد ....

بزرگ شديم ، قد كشيديم

        بزرگ شدند آرزوها ،دست نيافتني شدند آرزوها  و ...

كجاست آن شور و نشاط ؟؟

      كجاست آن هياهوي كودكانه ؟؟

              كجاست آن صداي قاه قاه خنده ها ؟؟

                       كجاست آن كودكان جسور و بي باك ؟؟

                               كجاست ...؟؟؟

                                      كجاست ...؟؟؟

حتما مطلبي رو كه تو پست قبلي گذاشته بودمو خونديد .

راستش ۱۰ روزه پيش خبر فوت پسر عمو مونو  بهمون دادند واقعا خبر وحشتناكي براي كل خانواده بود .

بيچاره پسر عموم  تازه ۲۷ سالش بود و يه دختر سه ساله ناز داشت .

ديگه حالا پريساش بايد با نبود باباش اخت بشه ....

ديگه حرفي ندارم فقط ازتون مي خوام براي شادي روح پسر عموم و همچنين براي دختر كوچولوش دعا كنيد.

                                                                                 التماس دعا

                                                                                     سبز باشيد و بهاري

گامهاي بلند ، خنده هاي مليح و چشماني سرشار از ذوق بودن در كنار او ، محبتش را چنين مي خوانم :

در كنارت خواهم ماند ، در آغوشت خواهم گرفت و آرام دست هاي مهربانت را بر سينه سوزانم خواهم فشرد .

با بودن در كنار او ، دزد ، لحظه ها بود و غارتگر ، خوشي ها . سرور خنده هايش ، قصرش بود و مادر ، گريه ها .

چقدر آسان لحظه هاي با هم بودن را سپري مي كردند ثانيه هايي سرشار از عشق يكي بودن و يكي شدن .

هر روز غروب به اميد طلوعي زيباتر خشتي از محبت بر فراز كلبه مهرشان مي نهاد وچشم در چشم آن ماه تابان به خواب مي رفت تا طلوعي عاشق تر .

اما روزي از روزها بر دلش زمزمه كردند كه يار شبانه و مونس دل تنگي ات ، تنهايي خواهد و بس .

لحظه اي روح از آن تن خسته بي جان رها شد و آه كشان به جسم خسته تر از روحش باز گشت .

بغض سنگيني قلبش را به درد آورد و نفس راه خود را در پيچ و خم هاي گلو گم كرده بود . اشك اجازه ديدن و دستانش ياراي در آغوش كشيدن فرزند سه ساله اش را نمي داد .

واي ، نه ...

روزگار لذت ديدن لبخند پريسايش را در كنار پدر را از او ربود و زخمي عميق بر تن خسته و روح رنجورش گذاشت .

چه سخت بود ديدن پريسا با عكسي از پدر در دست و در پي مادر خواهان پدر

پدري كه با نوازش هايش از خواب ناز بيدار مي شد و شباهنگام با كلام گرمش به خواب مي رفت .

و چه سخت بود گفتني حقيقتي تلخ به كودكي اين چنين شيرين

پريسا ، جان مادر بهانه نگير دل ديگر تاب ديدن پريشانيت را ندارد به خدا كه بابا ديگر باز نخواهد آمد .

He went to PARADISE to meet GOD

او به ملاقات خدا رفت .

از آن پس مسافر قصه ما در كوچه هاي خلوت تنهايي و با غم نبود پدر انس گرفت

و هر غروب با ياد پدر با زباني كودكانه آواز سر مي دهد كه در هوايت سر به روي شانه هايت مي گذارم اي تك سوار راه فردايم .

اوج بودنم ،  در كنار تو  خواهد بود .

اي بي وفاي دوست داشتني ...

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید و به جاش یه زخم کهنه

 و همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت

شی حس کنی هنوزم دوسش داری چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز رو

دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده چقدر سخته

 تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام

نتونی بهش بگی چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو

خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمد که هنوزم دوسش داری چقدر سخته

 گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و آنوقت آروم زیر

 لب بگی گل من باغچه ی نو مبارک **** بدون هر جا میرم و هر کیو میبینم

 تو را فراموش نمی کنم تو چهر ه ی همشون تو را می بیبنم بدون تا آخر عمرم

 خاطره ای از تو ِتو ذهنم باقی میمونه گل من هنوزم دوست دارم با اینکه می

دونم تو، توي باغچه دل دیگری هستي